Hoe kunnen we vrede bereiken als we ze over het hoofd zien? Er bestaan in het midden-oosten wel degelijk organisaties die de gecontesteerde grenzen overschrijden. Israëli’s en Palestijnen die zich samen verenigen in de hoop een steentje te kunnen bijdragen aan het bewerkstelligen van vrede in hun thuisstreek. Velen vinden echter dat ze partij moeten kiezen. Vredelievende vrienden van mij zeggen zo geen keuze te hebben dan voor de kant van Palestina. Zij zijn immers de onderdrukten. Over dit laatste bestaat geen twijfel, maar waarom de boel zwart-wit houden als er ook een grijze zone bestaat?
Een natuurlijke afkeer van grijs wordt ons met de cultuur meegegeven. Grijs staat symbool voor saai. Mensen houden meer van actie, van krachtige standpunten: ik ben volledig wit of volledig zwart. Voel je de analogie met oorlog al komen?
Vrede kan je ook beschouwen als de afwezigheid van oorlog. Alleen vergt het wat meer werk dan gewoon ‘niet oorlog voeren’. Een actief positieve houding tegenover alle mensen, volkeren, levende wezens is noodzakelijk. Het feit dat de ander zich laat leiden door zijn ideologie om te besluiten dat jij de wereld uit moet, wil nog niet zeggen dat jij hetzelfde moet doen. Dat is meegaan in oorlog. Je geeft je tegenstrever gelijk door in conflict te gaan. Want die zegt: de enige manier om dit op te lossen is oorlog.
Men moet er zich meer van bewust zijn dat er ook een vredespartij bestaat. In elk conflict, ziet men de keuze tussen twee partijen. Velen falen de derde partij te (h)erkennen: vrede.
Om de vrede te bevorderen, in dit concrete geval, moeten we ons er van bewust blijven dat er niet alleen Israël enerzijds en Palestina anderzijds is, maar ook een vredesbeweging (zowel ter plaatste als op afstand) waarin Joden en Palestijnen verenigd een toenadering zoeken tot elkaar en trachten een uitweg te vinden: een weg naar vrede.
Ook al heeft Israël en/of Palestina erge dingen gedaan, en de een misschien al erger dan de ander, we zouden aandacht moeten vestigen op de inspanningen tot vrede die door zowel Joden als Moslims in het Midden-Oosten worden geleverd.
Een analogie: er is een deel Walen dat vindt dat het onafhankelijk moet worden, weg met Vlaanderen, omgekeerd is er een deel Vlamingen dat vindt dat we van Wallonië af moeten. Betekent dit dat we hen, die voor afscheiding en conflict tussen onze taalgebieden, het voor het zeggen laten? De democratie van Israël staat ook nog in haar kinderschoenen, en de zionistische machthebbers manipuleren ongetwijfeld de media. Stel je voor dat wij onder de duim werden gehouden door het VB, zoals de Israëli’s onder de duim worden gehouden door de zionistische partij! Wat zou jij doen?
M.a.w.: moeten we alle Israëli’s haten, omdat hun regering iets doet? We weten als Belgen allemaal uit recente ervaring dat wat het volk wil en wat de regering doet sterk verschillend kan zijn.
Tot slot van dit betoog voor de vrede wil ik toch een harde stelling innemen. In die zin dat Vrede tov Oorlog ook als zwart-wit kan gezien worden.
Ik kies expliciet de kant van de vrede. Liefhebbers van oorlog zijn verdeeld: zij vechten met elkaar. Voorvechters van vrede moet je geen vechters noemen: zij proberen enkel de oorlogvoerders te overtuigen van de voordelen van vrede: eenheid in vredigheid.
We moeten de aandacht vestigen op het bestaan van vrede, ook in regio’s van conflict! De vredesbeweging schept een beetje vrede te midden van oorlog, zelfs in het Midden-Oosten, zelfs in Gaza.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten