Black Swan (film)

Op een dag was dansfilm meer dan gefilmde dans. En meer dan gedanste film. En meer dan dans. En meer dan film. Subliem! De goden van de kunst kijken trots neer!
De muziek hangt nog in mijn hoofd, wanneer ik dit schrijf. Tjsaikovski's Zwanenmeer zal nooit meer hetzelfde klinken. De film laat emotie zien, zonder omwegen. Regisseur Darran Aronofsky lijkt zich in te schrijven in de artistieke tendens van de - met mijn eigen term - 'actuele vertaling': een tijdloos of oud verhaal op zo'n wijze vertellen, dat het voor een modern publiek aanvoelt zoals de originele maker het bedoelde. In dit geval geen tijdloos of oud verhaal, maar een ballet, Het Zwanenmeer.
Ik heb haast moeite om de juiste woorden te vinden, want het is al te makkelijk deze film onrecht aan te doen bij de beschrijving ervan. Ik ga me dus beperken tot mijn eigen impressie. Black Swan werkt als een klassiek stuk naar een climax toe, en zet deze zeer sterk. De vingers van deze schrijver jeuken en ze willen u over het einde vertellen, over die prachtige finale. Maar het zou schandalig zijn u dezelfde ervaring te ontzeggen.
Laten de minder kunstzinnige filmliefhebbers vooral niet afgeschrikt zijn. Van horrorfans tot bleitfilmbleiters, van dansliefhebbers tot muzikanten, van koppeltjes die daten in de cinema tot casual filmbezoekers: u zal bij het zien van Black Swan in spanning zijn, schrikken en net niet huilen, of net wel. En u zal genieten van de schoonheid die dans en muziek met zich meebrengen. En als u geen dans- of muziekliefhebber bent, is er nog steeds de film. Dit meesterwerk mag zich, wat mij betreft, inschrijven in de canon van de theatrale kunsten!
IMDb
Trailer

Onlangs teruggevonden: "Gandas"

In het archief, bestaande uit een map op mijn harde schijf getiteld "Ongesorteerd" en waar heel wat documenten van tot vijf computers geleden in zitten, vond ik net deze ludieke beschrijving van het studentikoze leven en het gevoel dat het eind van de examens meebrengt. Ik wil ze u zeker niet onthouden.

Om in de landen van de Europese Unie te reizen heb je geen paspoort nodig, dan volstaat je identiteitskaart. Die bewijst immers wie je bent.
“My God, wie weet er dat nu niet”, zuchtte Sandra. Ze was het leren meer dan moe. Een herkenbaar verschijnsel, zal elke student u verzekeren.
Studenten zijn een ras apart zegt men wel eens. Eerst 4 maand feesten als de beesten, om dan weer de hele tijd achter de boeken te zitten. Uw bioritme zou ongetwijfeld ontregeld zijn. Gelukkig beschikt de Homo Aprennantis, de “lerende mens” over een bijzonder flexibele biologische klok. Grofweg onderscheiden zich drie belangrijke ritmes. Er is het lesritme, wat op weekdagen tijdens het academiejaar actief is. Op vrijdag schakelt dit ritme om in weekendritme. Het derde is het examenritme, bij de studenten het meest gehate ritme. Vergt mateloze discipline van vrijwel alle exemplaren. Hoe meer moeite de student echter opbrengt voor het aanhouden van dit vreselijke, tergende levensritme, hoe grandiozer en meer extatisch is ook de ontlading die traditioneel volgt op een examenperiode. Meestal uit zich dit in vreugdekreten en een tevreden gevoel van vrijheid. Een student met weinig zelfvertrouwen wordt hierin weliswaar geremd door schuldgevoel en zenuwen wat betreft het resultaat, maar zal dit niet toegeven en dapper meevieren met zijn medestudenten. De extase is als een herder die de studenten naar kroegen overal in de stad lokt. Dit is speciaal aan de Homo Aprennantis Belgicae, de Belgische student. De Homo Aprennantis Ganda spant hier de kroon. De pint is sedert het ontstaan van de studerende mens een vaste waarde geworden bij het beëindigen van zowel examenperioden als academiejaren. Net als bij het behalen van goede resultaten. Hoe beter men gestudeerd heeft, hoe beter het resultaat, en hoe beter het resultaat hoe groter het feest, en hoe groter het feest, hoe meer pinten, en hoe meer pinten, hoe meer leute, redeneert een waar Gentstudent (= Homo Aprennantis Ganda).

geschreven op 7 juni 2006, tevens tijdens mijn laatste jaar middelbaar

Studeren aan Artevelde

Nu het stilaan begint door te dringen, begin ik het dubbele gevoel te krijgen dat er nu eenmaal bij hoort, wanneer je als vrijzinnige totaal vrijwillig kiest voor het katholiek hoger onderwijs. Uitstekend onderwijs, minder verwacht ik niet. En in Gent is er ook maar één die een opeleiding journalistiek aanbiedt. Maar ik zie me al straks na de eerste les buitenkomen, met vlak over de straat het Geuzenhuis, en bijhorende gedachten over tegenstrijdigheid in mijn hoofd. En ik zie me al elke dinsdag naar het VCG of elders rennen, om mijn portie evenwicht te hervinden bij die notoire vrijdenkers van 't Zal wel gaan.
Het begon vandaag al, toen ik de regels van het studentenforum las. Bij de opsomming van de niet toegestane inhoud stond - tussen zeer relevante zaken - ook 'profaan'. Laat dat nu net een traditie zijn bij 't Zal: er lopen niet alleen spaghettifarians rond, ze eten ook expres stoofvlees op vrijdag de dertiende - waar ik maar wat graag aan meedoe, ik lust wel stoofvlees.
Uiteraard won mijn gezond verstand het van mijn slechte gewoonten, met het argument dat een schoolforum nu eenmaal niet de plaats is voor levensbeschouwelijke discussies. Ik heb dus alle begrip voor dergelijke regels. Al ben ik een andere formulering gewend. Zo iets als: "Respect voor ieders mening" en "Vrijheid en pluralisme, mits respect voor de andere gebruikers".
Het verbaast me dat dit cultuurverschil nog bestaat, maar ik ben er helemaal klaar voor. Ik heb immers het middelbaar ook in het katholiek onderwijs doorgebracht. Maar toch, UGent, ik ga je missen, godverdomme, de komende 3 jaar.