Op een dag was dansfilm meer dan gefilmde dans. En meer dan gedanste film. En meer dan dans. En meer dan film. Subliem! De goden van de kunst kijken trots neer!
De muziek hangt nog in mijn hoofd, wanneer ik dit schrijf. Tjsaikovski's Zwanenmeer zal nooit meer hetzelfde klinken. De film laat emotie zien, zonder omwegen. Regisseur Darran Aronofsky lijkt zich in te schrijven in de artistieke tendens van de - met mijn eigen term - 'actuele vertaling': een tijdloos of oud verhaal op zo'n wijze vertellen, dat het voor een modern publiek aanvoelt zoals de originele maker het bedoelde. In dit geval geen tijdloos of oud verhaal, maar een ballet, Het Zwanenmeer.
Ik heb haast moeite om de juiste woorden te vinden, want het is al te makkelijk deze film onrecht aan te doen bij de beschrijving ervan. Ik ga me dus beperken tot mijn eigen impressie. Black Swan werkt als een klassiek stuk naar een climax toe, en zet deze zeer sterk. De vingers van deze schrijver jeuken en ze willen u over het einde vertellen, over die prachtige finale. Maar het zou schandalig zijn u dezelfde ervaring te ontzeggen.
Laten de minder kunstzinnige filmliefhebbers vooral niet afgeschrikt zijn. Van horrorfans tot bleitfilmbleiters, van dansliefhebbers tot muzikanten, van koppeltjes die daten in de cinema tot casual filmbezoekers: u zal bij het zien van Black Swan in spanning zijn, schrikken en net niet huilen, of net wel. En u zal genieten van de schoonheid die dans en muziek met zich meebrengen. En als u geen dans- of muziekliefhebber bent, is er nog steeds de film. Dit meesterwerk mag zich, wat mij betreft, inschrijven in de canon van de theatrale kunsten!
IMDb
Trailer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten