Meneer O. is het slachtoffer van angst geworden. Hij spreekt niet langer de taal van hoop. Waarom is hij slachtoffer? Hij wil, vermoed ik, nog steeds hoop bieden. Maar waar is hoop als je volk in angst leeft? Is het überhaupt mogelijk die hoop te blijven geven, wanneer je de angst niet onder controle hebt? Nee.

De voorganger, heer Bosjesman, heeft angst gezaaid. En wie angst zaait zal chaos oogsten. helaas voor Mr. O. erft hij de met angst bezaaide gronden: chaos dringt zich op, tenzij de angstpolitiek nog even verderbestaat. Die politiek biedt in elk geval de illusie dat de angst van het volk onder controle is.

Als kleine man in het schouwspel der aards bestaan kan ik alleen maar hopen, al sta ik daar misschien alleen in, dat de heren op de bühne van de macht deze angst willen wegnemen. Dat ze in hun weg niet verblind zullen worden door de koplampen van hun tegenliggers en dat ze, God verhoede, zich niet tot de angst laten bekeren.

Al besef ik ergens wel dat dit ijdele hoop is, angst zal ik niet koesteren! Ze zullen mij niet liggen hebben.